گــــو گــر امـــروز نـباشـد ز کــــجـا فـــردا آیــــد
مــــا ز امــــروز بــــریـدیـم و بـه فــردا نـگـرانـیـم

حال ما نیک شود گر که به خویش ایمان آریم
ما ز ایــمــان بـگـذشـتـیـم و بـه حـال دگـرانـیم

گـر بـخـواهیم که زین شـب بـه برون راه بیابیم
بـربـخـیـزیـم و بـبـایـد کـه ز غـم جـان بسـتانیم

نــای پــــرواز نـداریــم کـه پــر بــربــگــشــایـیــم
چون پرستوی در این فصل در این شهر نمانیـم

"علی"

پی نوشت 1 : اسمشُ گذاشتم آشفته غزل
پی نوشت 2 : ویرایش نکردم، شاید ایراداتی داشته باشه
پی نوشت 3 : فعلا تا یه ماه خدانگهدار همتون باشه

یک بیت از آقامون حافظ : من شکسته ی بدحال زندگی یابم / در آن زمان که به تیغ غمت شوم مقتول

بعد از تعطیل شدن گودر همدیگرو فراموش کردیم

^{اون دوستانی که نمیدونن گودر چیه اینجا رو بخونن}

در حال حاضر تو جو 1400 سال پیش هستیم

من نمیدونم کی میخوایم به مضارع استمراری برگردیم

یک بیت از آقامون حافظ : آتش زهد ریا خرمن دین خواهد سوخت/حافظ این خرقه ی پشیمنه بینداز و برو

منظورم این نیست که با کسی رابطه ندارم

و این نیست که هیچ دوستی ندارم

و این هم نیست که کسی مرا دوست ندارد

منظورم از تنهایی این است که، کسی نیست که درک کند

فقط درک شدن میخوام

... همین

در رابطه با +

^{پس نوشت : مخاطب خاص ندارد}

^{پس نوشت : این را بخوانید : +}

یاد پپ و بچه ها دل میبره بارسلونا

بعضی شبا وقتی بابا ،کنج دلش غوغا میشه ، یا بعضی وقتا دل شب ، وقتی که از خواب پا میشه
میره یه گوشه میشینه ، لپ تاپُ روشن میکنه، توش سی دی میزاره، فوتبال پخش میکنه ، خوب می دونم گذشتشو با اونا پیدا میکنه ، با اونا کیف میکنه با اونا کف می کنه
درد و دل این روزاشو با اونا خالی می کنه با اونا خالی میکنه
یاد پپ و بچه ها دل میبره بارسلونا
می گم بابا اینا کین که با لباس آبی و اناری ان اما زمین چمن ، از  همش مونده به زیر پاس کاریشون
میگه پسرم ، نور دلم، باغ گلم ، همه حاصلم
الهی هیچ فوتبال دوستی ، از این بازیکنا جا نمونه ، تو هم دعا کن که بابات ، غریب و تنها نمونه بعد پپ و بچه زیاد تو فوتبال نمونه
اینا تو زمین چمن، ستاره های سحرن
به جون تو برای من عزیز تر از پدرن
به کی بگم ، چه جور بگم ، بعضی هاشون تو بیداری ، بعضی هاشون تو رویاها جلوه مارادونا رو دیدن ، جذبه کرایف رو دیدن
یاد پپ و بچه ها دل میبره بارسلونا
می گم بابا ، که هر وقت پیش شما، میون کل زمین فوتبالا اسم نیوکمپ که میاد اسم نیوکمپ که میاد
چه سریه ، چه رازیه ، فوری برافروخته میشین ، مثل شمع سوخته میشین.
میگه پسرم ، ای پسرم ، نمک نزن ، بازم به زخم جگرم ، سرتاسر نیوووکمپ همش نور تجلی فوتبال بود به خدا آخر فوتبال بود به خدا بارسلونا خدا بود به خدا
گواردیولای کبیر ، با اینکه ما نوکرشیم پدر تیم ما بود به خدا
از ما میون استادیوما ، نیوکمپ بیشتر از همه گرفته بوی پپ گرفته بود بوی پپ گرفته بود بوی پپ گرفته بود
شب حمله به دروازه ی حریف بود ، همهمه بود ، روی لبها زمزمه بود ، کی تو دلا واهمه بود، دعوا سر، بازو بند کاپیتانی بود ذکر لبها وقتی که یا گواردیولا می شد همه گره ها بود وا میشد
یاد پپ و بچه ها دل میبره بارسلونا
این ژاوی که می بینی ، میون دار استادیوم بود ، فوتبالی بود ، بی تکبر بود ، باصفا بود، با گواردیولا بود
یه شب توی نیوووکمپ ، آخر به آرزوش رسید ، با هر دوتا پاش پاس میداد، گل میزدن، توی بغلش این می پریدن
اینم داوید ویاست پسرم، تاج سرم، انگار به پاش جت بسته بودن، عجب شوتایی میزد، دشمن ازش خیلی میترسید، کارش فقط گل زدن بود به خدا، آخر یه روز به آرزوش رسید، پاشو زدن، پاشو زدن، پاش دو تیکه شد، بدجوری مصدوم شد، کمر بارسا برید، به خدا کمر بارسا برید
این که می بینی پیکه اس پسرم، شوهر شکیرا بود پسرم، هر  قدمش به اندازه ی قد رونالدو بود تاج سرم
این سانچر که می بینی ، اهل حمله بود به خدا ، غزال تیزپا بود به خدا ، مرد خطر بود به خدا
یه شب توی نیووکمپ ، دیدم تک به تک بود به خدا ، مرد خطر بود به خدا
اینم که می بینی بهش میگفتن اینیستا ، خیلی مرد بود به خدا، هیچ وقت نمیشد از مسی جدا، خیلی ادب داشت به خدا، همه دنیا عاشقش بودن
این مسی که می بینی ، انیس و یار و یاورم ، عزیزتر از برادرم ، نور دو چشمون ترم
وقت دریبل آخرش ، می گفت به پپ بگم، دوست داره اونجا بمونه، همش دریب کنه، همش گل بزنه
این رفیقم پویولِ ، پویول دفاع آخره ، زورش زیاده اما دلش مث پَره ، وقتی دل بابات می گیره پیرهن اونو میخره
آخرش ، حاجتمُ من می گیرم .یه روز از عشق تو گواردیولا میمیرم
قربون کبوترای نیوکمپ، قربون کبوترای نیوکمپ
یاد پپ و بچه ها دل میبره بارسلونا

^{پــ.نـــ 1 : دسته ی اول اکثرا به صورت موجود زنده هستن}

من و روزگار که به هم خوردیم مثبت در منفی شد منفی

^{پس نوشت : این حالت فقط تو بعضی موارد صدق می کنه}

و هر کدام گلی بکارند، یقیناً بهار می شود

برای سید پوریا صالحی (پرا) در رابطه با +

از غروب گفتی پرا !

بگذار من نیز بگویم

می دانی پرا؟

غروب چون سنگساری است

غروب حدّ همخوابگی با یاد سحر است

با غروب سنگسار شد

هر که با یاد سحر همخوابه شد

و با شب

و با شب تازیانه خورد

آری

شب نیز تازیانه ای است

شب حدّ نوشیدن باده است

شب حدّ نوشیدن صبوح است

پرا ! در راه صبح و سحر

هم باید سنگسار شد و هم تازیانه خورد

این رسم روزگار است پرا !

نخست سنگسار می کند

سپس تازیانه میزند

میدانی پرا ؟

غروب چون خزان است

زمستان را پیش رو دارد

اما

اما پس از آن بهاری در راه است

پس در راه بهار

جور زمستان، جور خزان باید کشید

^{پـ.نـ : منظورم زمانی هست که تو مملکت دزدی نباشه و کتاب فقط واسه خونده شدن دزدیده بشه، اونم از روی ناچاری}

2. عکسی از کودکان سومالی در مجله ای دیده است؛ می پرسد : این ها عرب هستند؟

وایسا

بذار یه کم من جای تو بشینم

خسته شدم

این بـاغ خزان دیده بهاری بیند

ننگ بر ما  که چنینیم و هوا خواه چنانیم

^{درشتی های این نوجوان کوچک را به بزرگی خودتان ببخشید}

نک بشنو که برق چون هر آن می گذرد

+

سـربــسته بــگویـم کــه بـدانـی خـبـری

ایــن عـمـر گــران مایـه چـنـان مـیـگـذرد

اما حالا همه ی این داستان هارو تو قالب پی دی اف درآورده و واسه دانلود گذاشته

اگه کسی این داستان هارو نخونه فکر کنم یه چیزی تو زندگی از دست داده، تیتراژ پایانیش حرف نداره

مخصوصا اینجاش :

گروه کارگرداني
نويسنده و کارگردان: فل جالله خيارشور
دستيار اول کارگردان و برنامه ريز: جمال شيرجه
دستيار دوم کارگردان و برنامه جم عکن: ابوالقاسم هندونه

واسه دانلود اینجا کلیک کنید

مگر آن که دروغ نگوید

مگر آن جایی که خلافش اثبات شود

وین خاک چو زندان خسان خواهد شد

بــا یاری حق روز به شب خواهد تاخت

سـقـفِ سـر مـا مهرِ جـوان خواهد شد

"آرویج"

روز خوب آوردنیه

اونایی رو دوست دارم که "نوع و راه" تفکرشون رو یادم میدن

یه روز معلم آوردش پاتخته و ازش یه سوال پرسید

کتاب درباره ی همون سوال 15 خط توضیح داده بود ولی جوری بود که میشد تو 4 خط خلاصه اش کرد

این پسره همه ی اون 15 خطو کامل تعریف کرد بدون اینکه حتی یه "واو" جا بندازه

آخر سر حواسش نبود گفت :

"به شکل زیر توجه کنید"

برچسب‌ها: فلسفی, آب در کوزه و ما تشنه لبان میگردیم

زمینم سبز است

چرا که یاد سبز او

هم راه من است و هم در هر دم همراه من است

زمینم سبز است

آسمانم سبز تر

چرا که اندیشه ی سبز او

اسیر آسمان من است

خورشید سبز است

ماه سبز است

چرا که مشق هر دم این دو، سخن سبز جانان من است

سخن سبز "جانان" من، "جان" هر "آنِ" من است

خدایا!

تا ابد سبز نفس باشد

یاد سبز او

آزادی بخش پرنده ی آزادی از قفس باشد